FiscaalUpToDate

Overzicht van geselecteerd artikelen in dagbladen uit 2002.

Nota zwartwerker fiscaal aftrekbaar

Particulier hoefde identiteit zwartwerkers niet prijs te geven

In zijn aangifte IB 1995 claimde politiemedewerker X f 145.363 aan onderhoudskosten en andere kosten als aftrekbare kosten van de verhuurde woning. De inspecteur accepteerde een bedrag van f 41.272 niet, omdat X geen betalingsbewijzen van het arbeidsloon en reiskosten van anonieme werklieden had overgelegd. X stelde dat hij daartoe als niet-administratieplichtige niet toe verplicht was en ging in beroep. Hof Den Bosch stelde eerst vast dat de inspecteur op de zitting bij het Hof desgevraagd had herhaald dat hij niet twijfelde aan de aard en de omvang van de onderwerpelijke kosten en dat hij de aftrekpost alleen had geweigerd omdat hij de namen van de derden wilde hebben. Aangezien X geen administratieplichtige was in de zin van artikel 52 AWR, mocht de inspecteur van hem geen informatie vragen die uitsluitend betrekking had op de belastingheffing van derden. Het Hof verklaarde het beroep van X op 5 december 2002 gegrond.

Bron:
Fida 20024601 – Hof Den Bosch 5-12-2002, nr. 99/00688 (Fida 20024601)

Nederlandse twijfels bij bewijzen KB Lux

Rechtbank eist onderzoek naar rechtmatigheid bewijs

X werd strafrechtelijk vervolgd wegens het onjuist en/of onvolledig doen van aangiften IB. X beschikte volgens de Belastingdienst over een bankrekening bij de Kredietbank Luxemburg (KB Lux), waarmee hij in zijn aangiften op geen enkele wijze rekening had gehouden. Hij ontving in verband hiermee een dagvaarding om bij de Rechtbank Amsterdam te verschijnen. Aldaar stelde X dat de betreffende rekeninggegevens van de KB Lux die door autoriteiten in België aan de Nederlandse Belastingdienst waren verstrekt door werknemers van KB Lux waren gestolen of verduisterd. Dat kwam volgens X neer op een strafbare schending van het Luxemburgse bankgeheim. Bovendien was het onduidelijk op welke manier de Belgische justitiële autoriteiten die gegevens vervolgens in handen hadden gekregen. X meende dat het Belgische opsporingsapparaat daarbij waarschijnlijk over de schreef was gegaan. Rechtbank Amsterdam overwoog dat de Nederlandse rechter in beginsel niet was gehouden de rechtmatigheid van de verkrijging van de gegevens door de Belgische autoriteiten te onderzoeken. De Nederlandse rechter mocht er op vertrouwen dat een verdragsstaat zijn opsporingsbevoegdheden in overeenstemming met de verdedigingsrechten van het EVRM zou uitoefenen. Dat was slechts anders indien er sterke aanwijzingen waren dat die verdragsnormen waren geschonden en wel zodanig dat daardoor ook de verdachte was geschaad. De Rechtbank besliste vervolgens dat gezien de omstandigheden niet kon worden uitgesloten dat X inderdaad in zijn belangen was geschaad. De Rechtbank eiste daarom van de officier van justitie een nader onderzoek. De Rechtbank vroeg om een zo gedetailleerd mogelijke verslaglegging op welke wijze de rekeninggegevens door de bewuste werknemers aan de KB Lux waren ontfutseld en hoe die gegevens vervolgens in handen van de Belgische justitie waren gekomen. De Rechtbank gaf de officier van justitie een termijn van maximaal vier maanden.

Bron:
Fida 20023261 – Arr.rb. Amsterdam 12 september 2002 1312006701

KB Lux-vonnis krijgt aandacht in Nederland;
10.200 Nederlanders hadden er een rekening

Microfiches KB Luxemburg onvoldoende bewijskracht

Een Belgisch echtpaar werd geconfronteerd met een ambtshalve aanslag inkomstenbelasting wegens het verzwijgen van een bankrekening die het echtpaar volgens de Belgische Belastingdienst bij de Kredietbank in Luxemburg (KB Lux) had aangehouden. De Rechtbank Brussel besliste dat de fiscus het echtpaar niet kon aanpakken op grond van de microfiches van de KB Lux omdat de herkomst van de documenten “totaal onduidelijk” was en “de oorsprong oncontroleerbaar”

Bron:
Fida 20022872 – Rechtbank van eerste aanleg 28 juni 2002 013718

Te laat is te laat, zegt Hoge Raad over parkeertijd

Geen 5 minuten tolerantie bij overschrijding parkeertijd (lokaal)

X parkeerde zijn auto op een plaats voor betaald parkeren. Hij kocht voor f 2 een kaartje bij een parkeerautomaat. De parkeertijd eindigde volgens het kaartje om 16.26 uur.
Toen X terugkwam bij zijn auto zag hij dat een parkeercontroleur van de gemeente Hilversum een naheffingsaanslag parkeerbelastingen uitschreef van f 60. Het horloge van de parkeercontroleur gaf 16.31 uur aan en het horloge van X gaf toen 16.28 uur aan.
Hof Amsterdam achtte het aannemelijk dat in parkeerapparatuur met een tijdregistratie afwijkingen in de tijdregistratie konden ontstaan. Bij een overschrijding van de op het parkeerbiljet vermelde parkeertijd met minder dan 5 minuten, viel volgens het Hof niet uit te sluiten dat door geringe afwijkingen de in uurwerken de parkeertijd in werkelijkheid niet was overschreden. Het Hof vernietigde de naheffingsaanslag. AG Ilsink concludeerde dat ten tijde van het opleggen van de naheffingsaanslag een zogenoemd aanwijzingsbesluit ontbrak. Zonder een aanwijzingsbesluit kwam de grond aan de naheffingsaanslag te ontvallen. De Hoge Raad heeft thans echter beslist dat het aanwijzingsbesluit parkeerbelastingen rechtsgeldig was. Verder besliste de Hoge Raad dat zonder nadere motivering door het Hof niet begrijpelijk was waarom een marge van vijf minuten in aanmerking werd genomen. Bovendien had X erkend dat hij de parkeertijd was overschreden, zonder het Hof wat dit betreft buiten de rechtsstrijd was getreden. De Hoge Raad vernietigde de uitspraak van het Hof en deed de zaak zelf af. X moest de naheffingsaanslag parkeerbelasting betalen.

Bron:
Fida 20014566 – Hoge Raad 14-6-2002, nr. 37053

Hof steunt rijke Nederbelg

Fiscus verliest tweede slag in strijd tegen pensioenvlucht

Hof Den Bosch heeft een voor de praktijk belangrijke uitspraak gedaan over de onbelastbaarheid van de overheveling van een in Nederland opgebouwd pensioenkapitaal aan een in België gevestigde verzekeraar. Ondanks de recente en op handen zijnde wets- en verdragswijzigingen is de bovenstaande uitspraak van Hof Den Bosch nog van groot belang voor nog niet onherroepelijk vaststaande aanslagen. Hof Den Bosch kwam kortgezegd tot de volgende conclusies:

• Het naar België overgedragen pensioenkapitaal was naar zijn aard een voorziening voor een pensioen in de zin van artikel 18 (pensioenartikel) van het belastingverdrag met België. Op grond van artikel 18 van het belastingverdrag met België mocht Nederland niet heffen over de afkoop van een pensioenaanspraak door een inwoner van België
• De afkoopfictie (de stelling van de inspecteur dat de naar het buitenland overgehevelde pensioenafspraak moest worden geacht te zijn afgekocht) ging niet op. De fictie dat het bij fictie afgekochte pensioen tot inkomsten konden worden beschouwd als bedoeld in de artikelen 15 (inkomsten uit dienstbetrekking) en volgende (het Hof bedoelt dus ook artikel 16 – bestuurdersbeloning -) van het belastingverdrag met België, ging ook niet op. De door de inspecteur gestelde uitbreiding van het begrip inkomen met fictieve inkomsten, leidde tot bedoelde dubbele belasting en kwam daarmee in strijd met doel en strekking van het belastingverdrag.

Bron:
Fida 20020595 – Hof Den Bosch 22 januari 2002 9901766